Prawo karne

Prawo karne sensu largo jest to zespół przepisów prawnych normujących kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione pod groźbą kary kryminalnej.

Podstawowymi źródłami aktualnie obowiązującego w Polsce pisanego prawa karnego są ustawy: Kodeks karny, Kodeks postępowania karnego, Kodeks karny wykonawczy. Z kolei najważniejszym aktem regulującym prawo karne skarbowe jest ustawa Kodeks karny skarbowy.

Ze względu na wagę zabronionych czynów prawo karne możemy podzielić na prawo wykroczeń, zajmujące się czynami o stosunkowo niewielkim stopniu szkodliwości społecznej oraz prawo karne sensu stricto, zajmujące się czynami o większym ładunku szkodliwości społecznej.

Do środków reakcji karno-prawnej zalicza się: kary, środki karne, środki zabezpieczające.

Prawo karno-skarbowe wyróżnia 3 instytucje zaniechania ukarania sprawcy:

1. Instytucja czynnego żalu art.16.

2. Dobrowolne poddanie się karze art.17 i art.18.

3. Odstąpienie od wymierzenia kary - część szczególna kodeksu karno-skarbowego i art.19§1 kodeksu karno-skarbowego.

Na powód przestępstwa składa się: zamiar, przygotowanie, usiłowanie, dokonanie.

Formy zjawiskowe obejmują: sprawstwo, współsprawstwo, sprawstwo kierownicze, sprawstwo polecające, podżeganie i pomocnictwo.

Okoliczności wyłączające winę (na gruncie kodeksu karno-skarbowego): brak osiągnięcia wiekui błędy art.3.

Grupy ustalania znamion przestępstwa: podmiot, strona podmiotowa, przedmiot ochrony, strona przedmiotowa.

Przepisy prawa karno-skarbowego cechują się kompleksowością tzn., że kodeks karno-skarbowy składa się z trzech części: materialnej, procesowej, wykonawczej.

Art 56 - oszustwo podatkowe § 1 - 3 - dotyczą oszusta podatkowego, a § 4 przewiduje wykroczenie niezłożenia w terminie deklaracji lub oświadczenia.

Art 178 - przepisy części wykonawczej mają charakter subsydiarny.

Art. 115 kodeksu karno-skarbowego - organami właściwymi do rozpatrywania spraw materii uregulowanej w kodeksie karno-skarbowym są: sądy powszechne i sądy wojskowe.