Prawo karne

Prawo karne sensu largo jest to zespół przepisów prawnych normujących kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione pod groźbą kary kryminalnej.

Podstawowymi źródłami aktualnie obowiązującego w Polsce pisanego prawa karnego są ustawy: Kodeks karny, Kodeks postępowania karnego, Kodeks karny wykonawczy. Z kolei najważniejszym aktem regulującym prawo karne skarbowe jest ustawa Kodeks karny skarbowy.

Ze względu na wagę zabronionych czynów prawo karne możemy podzielić na prawo wykroczeń, zajmujące się czynami o stosunkowo niewielkim stopniu szkodliwości społecznej oraz prawo karne sensu stricto, zajmujące się czynami o większym ładunku szkodliwości społecznej.

Art. 113 nie ma charakteru autonomicznego.

Art. 41, 42, 43 kodeksu karno-skarbowego

Art. 20 § 2 kodeksu karno-skarbowego - art. 75, 76 kodeksu karnego

Nadzwyczajne obostrzenie kary - zostało umieszczone w dwóch przepisach - art. 37 i 38 kodeksu karno-skarbowego.

Nadzwyczajne złagodzenie kary - art. 36 kodeksu karno-skarbowego

Podział sankcji karnych: kary i środki karne.

Błąd - rozbieżność między świadomością sprawcy z jednej strony, a z drugiej strony obiektywną rzeczywistością - art. 10.

Przestępstwo bądź wykroczenie skarbowe (czyn zabroniony jest za każdym razem popełniany):

• w miejscu działania lub zaniechania (zachowania się),

• w miejscu nastąpienia skutku,

• w miejscu, gdzie ten skutek wedle zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Prawo karno-skarbowe jest wyspecjalizowaną dziedziną prawa karnego, jest to prawo na pograniczu prawa karnego, administracyjnego, o finansach publicznych oraz cywilnych.